Πότε και πώς θα στηθεί το νέο κόμμα;
Τι προμηνύει το άνοιγμα προς τον Νίκο Φαραντούρη; Γιατί η Μαρία Καρυστιανού στοχοποιεί τον Αλέξη Τσίπρα υιοθετώντας επιχειρήματα του Μητσοτάκη και του «ακραίου κέντρου»; Ποιες πολιτικές διεργασίες επιταχύνονται; Ποια σύγκρουση διαγράφεται με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ποιος ο μηδενικός χώρος για τον Στέφανο Κασσελάκη και ποιον ρόλο θα διεκδικήσει τελικά το ΠΑΣΟΚ;
Ας δούμε τι μάθαμε από τη χθεσινή συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού!
Παρότι η Μαρία Καρυστιανού άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην τεθεί επικεφαλής του νέου πολιτικού φορέα, η πραγματικότητα δείχνει πως, εφόσον είναι υποψήφια, θα εκλεγεί χωρίς αντίπαλο. Το πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει ως κεντρικό πρόσωπο του κινήματος για τα Τέμπη καθιστά την ηγεσία της σχεδόν αυτονόητη, ανεξαρτήτως των δηλώσεών της περί «λαϊκής επιλογής».
Η εικόνα ότι το κόμμα θα εμφανιζόταν λίγο πριν τις εκλογές ανατρέπεται. Τα δεδομένα δείχνουν ίδρυση πριν το καλοκαίρι, με αφετηρία την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών και τη δικαστική διαδικασία που ξεκινά. Πρόκειται για πολιτικό timing που αξιοποιεί το φορτισμένο κλίμα, χωρίς να εξαντλείται σε προεκλογικό αιφνιδιασμό.
Η κομματικοποίηση της Καρυστιανού μεταβάλλει ριζικά το κίνημα για την κάθαρση. Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να απονομιμοποιήσει τη δράση της αποδίδοντάς της ιδιοτελή κίνητρα, ενώ η ίδια δεν θα μπορεί πλέον να διατηρεί τον ρόλο της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων. Οι κινητοποιήσεις αναπόφευκτα θα επηρεαστούν.
Το άνοιγμα προς τον Νίκο Φαραντούρη δείχνει ότι, παρά τη ρητορική περί «νέου», το κόμμα θα δεχθεί επιλεκτικά στελέχη από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Βουλευτές χωρίς προοπτική επανεκλογής και πολιτικά «ορφανοί» χώροι θα αποτελέσουν δεξαμενή στελεχών.
Η Καρυστιανού φαίνεται να θεωρεί τον Τσίπρα τον βασικό ανταγωνιστή απέναντι στη ΝΔ. Το εντυπωσιακό είναι ότι η κριτική της υιοθετεί επιχειρήματα της μνημονιακής δεξιάς και του «ακραίου κέντρου», στοιχείο που προϊδεάζει για τη φυσιογνωμία του νέου φορέα και τον ιδεολογικό του προσανατολισμό.
Η προαναγγελία του κόμματος Καρυστιανού λειτουργεί ως καταλύτης για τον ίδιο τον Τσίπρα, ωθώντας τον να επισπεύσει τις κινήσεις του, πιθανότατα με ορίζοντα την άνοιξη.
Με δύο νέους παίκτες στον χώρο, το ΠΑΣΟΚ εγκαταλείπει ρεαλιστικά το αφήγημα της πρωτιάς και μπαίνει στη μάχη για τη δεύτερη ή και την τρίτη θέση. Η ηγεσία του ποντάρει στην πολυδιάσπαση, αλλά το ρίσκο είναι μεγάλο.
Η μέχρι πρότινος σύμπλευση δίνει τη θέση της σε μια πολιτική αντιπαράθεση, το βάθος και η ένταση της οποίας μένει να φανεί.
Το κόμμα Καρυστιανού αφήνει ελάχιστο έως μηδενικό χώρο στο εγχείρημα Κασσελάκη, καθιστώντας το πολιτικά περιθωριακό.
